Hallo,

Ik ben 15 jaar. Mijn vriendje is 16 jaar, een zeer lieve jongen, maar toch zit ik met een probleem.
Mijn vriendje heeft thuis wat problemen. Zijn ouders geven hem ook geen zakgeld meer. Als ik zakgeld krijg, vraagt hij altijd om het mijne aan hem te geven. Als ik het hem niet geef, dan zie ik hem niet graag, zei hij. Dus ik geef het hem. Daardoor heb ik nu geen geld. Vorige week had ik een discussie met mijn ouders omdat ik extra geld vroeg. Zij denken dat ik mijn geld aan drugs besteed. Ik durf hen de waarheid niet te zeggen, anders zullen ze mijn vriendje niet meer toelaten.
Ik ben radeloos. Enerzijds wil ik geen ruzie met mijn ouders, maar anderzijds wil ik zeker ook mijn vriendje niet verliezen! Wat kan ik doen? Een vriendin was ooit eens naar het JAC geweest. Zij stelde me voor om het in mijn situatie ook te doen.

Ik volgde de raad van mijn vriendin op en ging op bezoek in het JAC. Er kwam iemand bij mij en we gingen in een ruimte apart zitten. Ik kreeg een tas koffie, en voelde me daar wel op mijn gemak. De JAC-medewerker vroeg me in hoeverre ik de organisatie kende. Ik kreeg kort een uitleg. Ik voelde aan dat ik daar met mijn vraag goed zat.

Er werd uitgebreid de tijd genomen om mijn probleem te schetsen. Ik had gehoopt dat het JAC mij een pasklaar antwoord kon geven. Dat was spijtig genoeg niet het geval. Ik versta het nu wel. Ik moet zelf met de informatie en het advies die ze mij gegeven hebben aan de slag.

De JAC-medewerker vroeg me hoe mijn relatie met mijn vriend ineenzat. Ik antwoordde dat het een heel lieve jongen is, maar waarom durf ik er dan niet met hem over praten? Ik moest eventjes nadenken. Mijn vriend weet niet dat als hij om geld vraagt ik dit als een probleem ervaar.

Ik durf hem er niets over te zeggen, uit schrik dat hij zou denken dat ik hem niet graag genoeg zie. Misschien is het beter als ik er met hem over praat, maar ik ben zo bang dat ik hem dan zal verliezen. Ofwel zie ik dat verkeerd?

Een ander voorstel was om er met mijn ouders over te praten. Zij hebben een goede relatie met mijn vriend en kennen hem ook goed. Misschien kunnen ze mij tips geven? Ik durf het risico niet nemen dat ze toch kwaad zouden zijn op hem.

De JAC-medewerkster vroeg me waarom ik het zo moeilijk vind om voor mezelf op te komen. Er werd mij gevraagd of dit in andere situaties ook het geval is, bijvoorbeeld bij mijn vrienden. Ook daar moest ik eens over nadenken. Nooit eerder had ik daar bij stil gestaan. Het is inderdaad niet de eerste keer dat ik daar problemen mee heb. Ik durf meestal niet te zeggen aan anderen wat ik denk en durf geen ‘neen’ zeggen, omdat ik bang ben dat anderen mij zouden veroordelen, mij dom of een trut zouden vinden. Wil en kan ik daar iets aan veranderen?

De JAC-medewerkster vertelde me dat er diensten bestaan die je kunnen helpen om meer voor jezelf op te komen. Je kan een gesprek hebben met iemand afzonderlijk (alleen), die persoon kan je tips geven vanuit jouw verhaal . Wat wil je zelf, wat wil je helemaal niet en hoe kan je dat duidelijk maken aan anderen?

Zo’n cursus, een assertiviteitscursus, kan je ook in groep oefenen met allemaal mensen die het daar een beetje moeilijk mee hebben en die daar iets willen aan doen.
Ikzelf had nog nooit over een assertiviteitscursus gehoord. Het zou wel iets voor mij kunnen zijn. Een gesprek in groep ligt me in ieder geval beter dan alleen.

De JAC-medewerkster legde mij uit hoe een cursus in zijn werk gaat en vroeg me of ik het adres wilde om contact op te nemen. Ik had tijd nodig om erover na te denken en wilde de mening van mijn ouders daarover horen. Het JAC had geen pasklaar antwoord, maar ze hadden mij toch flink op weg geholpen. Nu was het aan mij om met de informatie en het advies verder te gaan. Het JAC stelde mij gerust dat wanneer ik nog vragen had altijd bij hen terecht kon.